اتفاقات چند ماه اخیر کشور و حرف ها و چیز ها ی که در  این مدت دیدم  جای هزاران صفحه نوشتار را دارد .

یکی از این اتفاقات مواضع و حرکات آقای هاشمی رفسنجانی است.حرفهای قطعا نا صواب آقای احمدی نژاد در مناظره با موسوی(بنا به فرموده رهبری عزیز ناصواب می خوانم) قطعا دلخوری او را در پی داشت و نمود واضح این دلخوری در نامه به رهبری پدیدار است.اما با سکوت معنا دار ایشان پس از انتخابات و در مقابل قانون شکنی های موسوی موج انتقادات و نصایح به ایشان شروع شد.انتقاداتی که به نظرم کاملا به حق بود.درست است که از اساس با تفکر وطرز حکومت داری ایشان مخالفم ولی این دلیل نمی شود که انتظار عکس العمل در مقابل موسوی و اقدامات فرزندانش را از ایشان نداشته باشم.

تمام ظواهر دال بر این بود که هاشمی به عنوان پشتوانه بزرگ حرکت سبز ایفای نقش خواهد کرد.که الحق هم ضربه بزرگی به نظام بود.اما با سخنان حکیمانه رهبری فرصت برای بازگشت و اصلاح مواضع و سکوتهای گذشته محیا شد و هاشمی به لطف خدا به قول آقا از مردود شدن در این امتحان بزرگ گریخت.مواضع بسیار صحیح هاشمی در مجلس خبرگان و قبل از آن آب یخی بود برای نا اهلان و دشمنان.اینکه هاشمی با آن سابقه به وضوح اعلام می کند که مطیع رهبری است امری است که باید از سوی جریان دوستدار انقلاب و اصولگرا با استقبال مواجه می شد.

به نظرم اقدامات خبرگزاری های مثل فارس و ایرنا و سایت رجا نیوزو امثالهم در تشکیک این ولایت پذیری از بزرگترین ضربه ها به نظام است.ما نباید در مقابل کسی که با زبان خودش می گوید رهبری را قبول دارد بایستیم و بگویم نه تو قبول نداری.

ما نباید قبح مخالفت علنی با ولایت را در جامعه سیاسی بشکنیم قبحی که اول خودی ها شکستند و زبان امثال موسوی و مهاجرانی را باز کردند.اگر هم کسی ادعای می کند نباید انرا فریاد زد.باید رویش سر پوش گذاشت.مانند کثافتی است که نباید انرا بهم زد تا بویش بلند شود.

سیاست جذب حداکثری یعنی چه؟یعنی کسی هم که یک موضع غلط می گیرد را هم جذب کنیم.بگویم اظهارات تو هم در چارچوب نظام است نه اینکه اصرار کنیم بر خروج افراد از دایره نظام.

به نظر می رسد این جریان نزدیک به دولت دقیقا خلاف نظر رهبری سیاست دفع حداکثری و جذب حداقلی را در پیش گرفته اند.

هاشمی از انقلاب است و نباید داد بزنیم که نیست حتی اگر انحرافی در افکار او هست.

هاشمی بازیکن بزرگی است باید با جذب و حمایت از او؛ از توانش در جبهه خودی استفاده کنیم و نگذاریم دیگران هاشمی را یار خود بدانند.

بعضی ها کاری می کنند که هاشمی تفاوتی در اظهار نظر کردن و نکردنش نبیند!

خدایا مرا سنگی دادی به جای قلبی تا سنگ صبورم باشد!

خدایا دل از من ستاندی تا دل فقط به تو داده باشم!

خدایا همه را از من راندی تا فقط تو را داشته باشم تا بخوانم!

خدایا همه ی گوشها را برای شنیدن حرفهایم با تردید همراه ساختی تا فقط تو را بخوانم!

خدایا گلویم را برای فریاد بستی تا همه فریادم در نجوای شبانه تو باشد!

خدایا تنهایم کردی تا بدانم تنها تو را داشتم و دارم!

خدایا همه بت های قلبم راشکستی تا خدای جز تو نداشته باشم!

خدایا همه لبخندی را از من گرفتی تا فقط رنگ لبخند رضایت تو را بشناسم!

خدایاهمه خواب را از من گرفتی تا لذت صدا کردنت را بیابم!

خدایا همه آرامشم را گرفتی تا در امواج دریای عشق تو دست و پا برای غرق شدن بزنم!

خدایا همه دلخوشیم را گرفتی تا بفهمم چه دل مشغولی های تنها دلخوشیم را از من گرفته بود!

خدایا آرزو هایم را بر زمین ریختی تا از سر ناچاری وصال تو طلب کنم!

خدایا همه توانم را گرفتی تا از سر بی توانی فقط به تو امید بندم!

خدایا همه غم عالم را در دلم نهادی و حقیقت را از چشم دیگران دور ساختی تا امیدی برای گفتن نداشته باشم!

خدایا به آنچه لایقش بودم دچارم ساختی تا بترسم از آنچه در آخرت لایقش هستم!

خدایا خارم کردی و ذلیل تا در وجودم  ذلیل کنم هر آنچه را خاری است!

خدایا ساکتم کردی تا به شنیدن گواهی دست و پا عادت کنم!

خدایا عاشقم کردی تا بفهمم شور عشق, شوق شعور می خواهد و شراب شهادت!

خدایا کاری کردی تا باورم نکنند آنان که تو را باور نکردند!

خدایا یاریم نکردی آنگاه که یاریت نخواستم!

خدایا دستم گرفتی آنگاه که دستی نداشتم!

خدایا توکل کردم آنگاه که یاوری نداشتم!

خدایا توبه کردم آنگاه که آبرویم رفتنی بود!

خدایا ترسیدم آنگاه که ترساندیم!

خدایا ایمان آوردم ولی چه سود آنگاه که  معجزه آوردی!

خدایا امیدم دادی وقتی از همه نا امید شدم!

خدایا به سوی تو آمدم آنگاه که از همه رانده شدم!

خدایا توبه کردم آنگاه که تو به یادم آوردی!

خدایا گناه را نطلبیدم آنگاه که نگذاشتی!

خدایا مرا توان  آلوده شدن نبود  تو مرا به عشق خود آلوده کردی!

خدایا هوایم مرا به هر سمتی می برد طوفان تو مرا غریق خود ساخت!

نکردم هرآنچه را که گفتم,بر فرض که دستی برده باشم و زبانی چرخانده باشم مرا چه پاداشی است که تو بردی و تو چرخاندی! 

با تمام انتقادات و فریاد های از عملکرد دولت و شخص دکتر احمدی نژاد داشتم و دارم با توجه به شرایط موجود و آرایش کاندیدا و بیانات و شاخص های مقام معظم رهبری به گزینه دکتر احمدی نژاد رسیدم.

مطلب ذیل جدایی از گرایش انتخاباتی، از منظر برنامه ریزی و مدیریت کشوری در قالب نوشتاری دانشگاهی به مبحث مهم حدف سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور می پردازد.موضوعی که انتقادات و حملات شدیدی را به احمدی نژاد باعث شده و یکی از شعار های رقیب احمدی نزاد یعنی مهندس موسوی(انسانی قابل احترام و دوست داشتنی که با هرگونه تخریب و توهین وی مخالفم) احیای این سازمان است.

به حذف این سازمان بیشتر از اینکه  از جنبه علمی نگاه شود سیاسی نگاه شد.این عمل ناشی از دو تفکر رقیب در برنامه ریزی است.اول تفکر ساختار گرا که معتقد به برنامه ریزی از بالا به پایین و قالبی است که این تفکر تا سالهای 1980 تفکر قالب در نظام برنامه ریزی جهان بود.طرفداران ابقا یا احیایی سازمان برنامه ریزی خود آگاه یا نا خود آگاه طرفدار این نظریات هستند.وجود این سازمان  در واقع به این معنی است که عده ای کارشناس و متخصص در مرکز، برنامه های یک ساله و پنج ساله کشور را تهیه کرده و به سازمان ها و ادرات استانها و مناطق کشور ابلاغ می کردند و آنها موظف به اجرای این برنامه ها هستند.مهم ترین اشکال این نظام برنامه ریزی دخیل نبودن سازمانها و مسئولین درگیر در مسائل است.مسئولینی که از نزدیک نیاز ها و فرصت ها و تهدید های منطقه و استان خود را لمس میکنند.کارشناسان هرچند خبره قطعا در تهران از وضعیت و نیاز های فلان روستایی دور افتاده در سیستان و بلوچستان به اندازه استاندار و کارشناسان استانداری آگاه نیست اند.این نوع برنامه ریزی که سالهاست در نظام های امروزه منسوخ شده است  قفس آهنینی خواهد ساخت برای مجریان که هر گونه  ابتکار و خلاقیت را از مدیران خواهد گرفت.

اما نگاه دوم  نگاه مشارکتی و کنش گرا است.تفکری که سعی در درگیر کردن تمام ذی نفوذان و ذی نفعان در نظام برنامه ریزی دارد.یعنی مسئولان در سطوح پایین مدیریتی به میزان نقش خود، در برنامه ریزی نیز سهیم می باشند.برنامه بجایی ابلاغ از بالا به پایین در سطوح استانی تدوین و جهت جمع بندی به مرکز ارائه می گردد. امری که هم اکنون در حال اجرا است و ادارات و سازمان ها به حسب تخصص و وظیفه  در حال تنظیم برنامه پنجم توسعه  در حیطه  عملکرد و اختیارات خویش می باشند.

به قول هابر ماس بنیانگذار  تئوری کنش ارتباطی، برنامه ریزی یک کار و عمل سیاسی است. عمل سیاسی که نتیجه گفتمان  بین همه گروههای ذی نفع به منظور دستیابی به توافق در حوزه هدف گذاری و اجرا است.وی معتقد به تقسیم آگاهی و دانایی بین همه گرههای ذی نفع است و اعتقادی به محصور شدن آن در قفس آهنین برنامه ریزان ندارد.لذا اعتقادی به یرنامه ریزی به مفهوم عملی دولتی ،متمرکز یا تکنوکرات و در حیطه نفوذ تخصصی گروهی خاص، شبیه آنچه که در ایران انجام می شود نمی بیند (ای.آر. الکساندر.2001)

حذف سازمان برنامه ریزی جدایی از مسائل اعتقادی و اختلاف آرمانی اکثریت کارشناسان این سازمان با مبانی انقلاب که نمود آن را به وضوح در کتاب تبین و توجیح برنامه چهارم توسعه(که در آن با اشتباه دانستن بعضی رویکرد ها انقلاب اسلامی و دولت دکتر مصدق سعی در ترغیب سیاست مداران به رویکرد دولت های اول و دوم پهلوی نسبت به قدرت های جهانی_ آمریکا و اسرائیل_ دارد که این کتاب به دستور مقام معظم رهبری کتب چاپ شده خمیر شدند)می توان دید، دارایی پشتوانه قوی علمی و عقلانی و مدیریتی است.جالب آن است همه کسانی که سالها داد از منسوخ بودن روش مدیریتی بالا به پایین می زدند و از لزوم گرایش به مدیریت و برنامه ریزی مشارکتی و کنش گرا دم میزدند همه ساکت شده اند یا داد از غیر کارشناسی بودن عملکرد دولت سر میدهند.امیداست همه دلسوزان با نگاهی تیز بینانه به موضع گیری های افراد و عدم توجه به جو سازی ها سعی در یافتن حقیقت داشته باشند.

البته پر واضح است نگارنده به هیچ وجه سعی در کتمان ضعف ها و بد اخلاقی های دولتمردان و هوادارانشان ندارم . 

به نام حضرت حق

در طول تاریخ و در تمام کشمکش های تاریخ عده ای در جبهه حق و عده ای در پشت سنگر ظلم صف بندی کرده اند ولی در اکثر این نقاط حساس تاریخ عده ای حق را شناختند ولی در جبهه باطل جای گرفتند و خنجر در مقابل حق بر کمر بستند.عده ای که سعی کردند از دین فقطروز و  نمازش را بفهمند و جهاد و معروف را پشت پلک هایشان نگه دارتد.عده ای که با حق بودند تا جایی که منافعشان به خطر نیافتد و تا جایی با حق بودند که باطل سکه هایش مرغوب تر نبود.این عده را در مسجد کوفه و زمان غربت عقیل خوب می توان شناخت.عده ای که هنگامه جنگ  یادشتن به اهل و عیالشان می افتد که بعد آنها چه کنند!!! یادشان به وحدت اسلام می افتد و آیین رسول ا... که نباید در آن اختلاف افتد.عده ای که همیشه این استدلال مسخره ورد زبانشان است که می دانیم حق با ماست ولی چاره چیست باید مصلحت اندیش بود و این آخر منطق و تعقل است.این استدلال مسخره که همیشه برای کسانی که معنا و استدلال قوی و محکم مقاومت در مقابل زور را نمی فهمند بهترین بهانه است.استدلال مقاومت هم به تجربه و هم کمی تعقل اثبات می کند که در مقابل سگ صفتان همانند سگ هر قدم به پشت نهی طرف مقابل را بیشتر مطمئن ساختی که موفق خواهد شد و بالعکس هر چه به سویش بی باک بدوی به پیروزی بیشتر نزدیک شدی.

عده ای یادشان رفته که این عزت طلبی غرور آفرین حسین بود که او را با تمام شهادت ها و اسارت ها پیروز کربلا کرد.عده ای امروز هم حرف ها می زنند و سخنرانی های میکنند که فقط لحن گفتارش با مسجد کوفه متفاوت است و بس.استدلال و منطق پر افتخار حسین را زیر پای گذاشته و تند روی و بی ترمزی نام نهادند.همین قضیه هسته ای.بیاید منافع و فواید هسته ای را کنار بگذاریم . عزت این قضیه مهم است.این حق ما هست یا نه؟؟ به هزاران دلیل حق ماست که در آن شکی نداریم.هر که دارد برود مطالعه کند.

ما اگر کوتاه آمدیم و زیر بار این خفت رفتیم(که عده ای داشتند می بردند)عین همان کاری را کرده ایم که فرزند علی این همه خون و اسارت دید تا نرود.قضیه عوض شده ولی فرمول همان فرمول است.اعداد را عوض کردند ولی عزت و افتخار همان است که انجا بود.حرف های بعضی ها آدم را به یاد نقل تاریخ از مسجد کوفه می اندازد.انجا می گفتند اگه به کمک حسین رفتین دیگر از آرامش و بیت المال خبری نیست.اگر به کمک فرزند علی رفتید با شمشیر طرف هستید و غارت اموال.امروز این ها شده تحریم و حمله و فلان و فلان.امروز سکه های یزید شده فروش هواپیما و وام و کمک اقتصادی(که جالب این است مانند وعده های کوفه هیچ گاه محقق نشد.کره شمالی مثال واضح!!!!)قصه همان قصه است فقط کلاسش بالاتر رفته.حال عده ای برای اینکه مثلا سر سیلندر زانتیا به ما نفروشند زیر بار هر خفتی می روند.فرهنگ عاشورا یعنی این.امام شهید شد برای نشان دادن راه پر افتخار مقاومت برای همه نسل ها و نقاط تاریخ.برای ما برای حزب ا... لبنان و برای مردم غزه.عده شده اند ابو مازن و فریاد بی کفایتی بر سر کسانی میزنند که هنیه نماد آنها است در مرز های کشور ما. « والسلام»

همین!

بالاخره اومد.باز هم یک نفس خواندمش.مثل همه کتابهای که می خوانم.غرق در داستان نشدم مثل من او نبود که مرا ببرد به زندگی شخصیت ها.با شخصیت ها زندگی نکردم. اصلا هم خوابشان را ندیدم برعکس من او.

چند بعد داشت یکی سیاسی که واقعا در این بعد خوب جامعه رو به انحلال و سراسر مادی و بی روح غرب را به تصویر کشیده بود.در تمام داستان حسی به من دست داده بود که وقتی عصر های جمعه مهمان هایمان می رفتند به من دست میداد.نمی دانم چه ربطی داشت ولی خوب حس من بود دیگه!

حسی بهم دست می داد که وقتی کوچک بودم می گفتند "نخود نخود هر کی رود خانه خود"وای چقدر ریتم و آهنگ و معنای لجنی دارد این یادگاری بچگی

حسی که وقتی دیگر کسی کار به کار کسی ندارد و گرفتار گرفتاری های خودش است به من دست داده بود.حسی که قطعا در لانه زنبور ها نیست!و در آپارتمان های کوچک شهر ما هست!

خلاصه در بی وتن حس فوتبال نیست حسی از جنس شطرنج است.نمی دانم  به غیر از خودم شاید کسی نفهمد چه میگویم.

و اما ارمیا.............

ارمیا را من خوب میشناسم.خیلی ها ارمیا را اصلا دوست ندارند.خیلی ها حالشان از ارمیا بهم میخورد.

ارمیا قهرمان نیست. ارمیا سوپر من جبهه ای نیست.ارمیا بعضی موقع ها خیلی بی غیرت است.ارمیا گاهی سیب زمینی میشود.ارمیا گاهی زمینی گاهی آسمانی می شود.ارمیا درگیر است. ارمیا مردد است.ارمیا می خواهد نمی تواند.ارمیا قهرمان نیست .ارمیا گناه هم میکند.ارمیا دیسکوهم می رود.ارمیا گاهی به بدن برهنه هم نگاه میکند.ارمیا دلش برای صندوق صدقات هم تنگ می شود.ارمیا گاهی دلش می کشد ماشینی خراب شود تا هل بدهد.ارمیا دلش برای ماشین هل دادن تنگ می شود.ارمیا یک جور های طلسم شده است.ارمیا دستان آرمی را می بیند که به پهلوی خشی می خورد همان اول می بیند ولی نمی تواند.ارمیا قهرمانی نیست که آرمی را حیران کند و بعد برود.ارمیا یاری ندارد که او را غمگین کند.ارمیا خودش هم نمی داند آرمی کجا زندگی اوست.ارمیا در گیر است بین قصابی تا راننده.قصابی که بوی عشق می دهد و راننده ای که بوی زندان خود بودن.ارمیا گناه هم می کند.ارمیا گناه هم نمی کند.ارمیا یک نجوای اسمانی دگرگونش نمی کند.ارمیا بی غیرت هم میشود.بغض ی و دردی و فریادی ارمیا را خفه میکند ولی آزادش نمی کند.یک کلام ارمیا زندانی است.

زندانی خودش.زندانی محیطش.زندانی چیزی که اسمش رو عشق گذاشته بود عشقی که فقط رنگ   گل به ی اش بوی عشق می دهد.

ارمیا قهرمان نیست مثل من است.در گیر است.زندانی است.حق اعتراض ندارد.مثل آب حالت ظرف می گیرد.ارمیا را پای عقد می برند و باز میگردانند و شروظ عاقد فقط اسمی است که به او یاداوری میکند زندانی است.

بر عکس همه آنها که میگویند بی وتن به دلشان حکمفرمانی نکرد ولی من خوب ارمیا را می شناسم.او یک انسان است و واقعی هم هست.نه رنگ و لعاب دار.نه قهرمان. یک آدم عادی.یک مردد.کسی که جای ندارد و ساکن نیست.ارمیا بی وطن است...

شاید نیاز به توضیح نباشد که یکی از اساسی ترین اصول انقلاب و امام کار برای رضایی خداست نه برای مقاصد سیاسی و حزبی.

بی طرفی و حمایت از مظلوم هم یکی از هزاران اصولی است که من ای کاش توانش راداشتم و می نوشتم از آن.

آنچه همیشه برایم سوال است این است اگر کار ها و افعالی را که امروز احمدی نژاد انجام میدهد روزی خاتمی انجام میداد چگونه او را از برج آزادی دار می زدند؟

خاتمی روزی با یک شبکه تلوزیونی آمریکایی مصاحبه کرد فردا کفن پوشیدند امروز این آقا نامه می نویسد و آمادگی برقراری ارتباط می گوید و همه من جمله نمایندگان مجلس در سکوتند!

اگر علی احمدی وزیر دولت خاتمی بود باز هم امضا ها پس گرفته میشد؟

و هزاران مورد دیگر که خود بیشتر آگاهید از مشایی گرفته تا گرانی و .................

آیا این اصولگرایی است یا حزب پرستی؟

آیا نباید کمی انصاف داشت؟

داستان از اونجایی شروع شد که عده ای قال و قیل کردن که بابا این جناب کردان محترم که معرفی شده واسه وزارت کشور مدرکش از یک دانشگاه اروپایی جعلی هست و این دانشگاه هم حاضر به تایید مدرک دکترای این آقا نشد.

بحث بالا گرفت و هنوز هم ادامه داره و یه عده ی میگن جعلی و کردان خان که الان دیگه وزیر هم شده هزار تا مدرک و دلیل میاره که بابا من راست میگم.

این وسط جناب رئیس جمهور یک نظری دادن که این کاغذ پاره ها بی ارزشه و برای نوکری مردم نیازی به این کاغذ پاره ها نیست.

واقعا هم درسته

منم قبول دارم یک کسی که توانایی وزیر شدن داره باید وزیر بشه حتی اگه مدرکش لیسانس باشه. توی پست های اینجوری چیزی که کمتر به درد می خوره مدرک و تحصیلات دانشجویی است.

ولی سوال مهم از جناب احمدی نژاد اینه که درست که مدرک مهم نیست ولی دروغ گفتن و مدرک درست کردن اونم از طرف کسی که می خواهد نظم کشور رو اداره کنه درسته؟؟

مسلما اگه جناب کردان رک و پوسکنده می گفت مدرکش چی حرفی نبود.بحث سر عدم صداقته!

خیلی وقتی بود مطالب سیاسی که مثل اینکه راهی جز توهین و تخریب ندارند دلم رو زده بود.بعد از مدت ها چند ماه پیش با مقاله ای آشنا شدم که توسط دکتر مطهری(فرزند استاد)نوشته شده بود و دیروز قسمت نهم اون هم منتشر شد.جدایی از جو کم تقوایی سیاست به مسائل فرا جناحی پرداخته و در مقالات آخر واقعا به نکاتی اشاره می کند که به قول معروف برا مردم نون و آب میشه.گفتم اینجا اشاره کنم شاید این دو تا خواننده ی وبلاگ ما هم خوندن و استفاده کردن.این آدرس قسمت نهم هست بقیه قسمت ها آخر مطلب لینک داده شدن.

http://tabnak.ir/pages/?cid=14926

اتفاقی که مثل خیلی از دسته گل های که جناب دکتر احمدی نژاد به  آب دادند منحصر ایشان می باشد.مایه گذاشتن و خرج کردن از اسم رهبری برای رای اعتماد دادن نمایندگان حرکتی ناشایست است که نباید مسئولین وبزرگان مانند مابقی حرکات دولت در مقابل آن سکوت کنند.

قطعا با نگاهی به عملکرد و بررسی کوتاه به نگرش رهبری خواهیم دانست که این نقل قول که رهبری توصیه به رای اعتماد دادن به وزیر کرده اند اصلا با روش کاری ایشان مغایرت دارد و هم با شان رهبری در قانون اساسی سنخیتی ندارد.سخنی که اگر از شخصی جر رئیس جمهور سر میزد حتما با آن برخورد می شد.

واقعا جایی تاسف دارد که احمدی نژاد با سوء استفاده از تاییدات مصلحت اندیشانه ی رهبری اینگونه برای وزرای خود رای جمع میکند!!

احمدی نژاد در شرایطی که می بیند رهبری چاره ای جز تایید ایشان ندارد حرکتی را مرتکب می شود که راهی برای تکذیب آن برای رهبری باقی نمی ماند.شاید آقای احمدی نژاد بهتر بود برای رای آوردن وزرا به همان دلیل خود ساخته ی زمان کم باقی مانده تا پایان دوره بسنده میکرد.

و جنازه ای بر دستان مردم است......همه از داغ نبودنش می سوزند و فریاد دارند.....مادری را می بینم اشک دستان بی رمقش می ریزد و از اینکه دیگر نمی تواند کلفتی مردم را بکند غمگین است و......... جنازه همچنان در حرکت...........

کودکی که مضطرب است که وای اگر دگر باران نبارد و شیشه های ماشین ها کثیف نشود چه کنم......پدری که غیرتش را به جنازه داده است .........و زنی را که عفتش..................جوانی که از پدرش فقط نام یک کوچه برای مردمان شهر باقی مانده .........و دخترکی نگران که چه تحفه دارم برای همسری که شاید کی بیاید.....

وجنازه همچنان تلو تلو می خورد در دستان پر حسرت مردمان شهر........و عشقی را که نابود است و با نگاهش به بدرقه ی جنازه آمده............و کسی که دیگر توان تعقیب جنازه را ندارد.....و صدای مهره های کمر بردگانی که اهرام مصر مدیون دستان آنهاست و دیوار چین مدیون استخوانهایشان ............و هرزگی که در این میان فریاد های پر شور گم میشود.......صدای گریه ی دخترکی که مدیر جلوی دوستانش مو هایش را چیده و غرورش را ................ و فریاد زنی که لگد های چکمه پوشان تنها سلاحش را بی اعتبار کرده و مردمانی خوش خیال .............. 

 و دینی که این وسط مظلوم ترین است..........و اسلامی که زیر همان چکمه ها ............

و جوانانی که شده اند دست برای خیالات خام مدعیان جنازه......................و کسانی که عدالت  خواهی را را فحاشی پنداشتند وتهمت پراکنی و ..........

جنازه را می بینم که دستان همه به سوی آن است و کسی فاتحه نمی خواندو کسی صلواتی ندارد ..........و مدعی را می بینم که هرزگیش جوانی انسانی را به تباهی کشاند و بازی که هنوز تمام نشده .............

و مردی که لباسش را می گویند یادآور محمد است و زبانش زبان هدایت  و دستانش یادآور بهشت سالهای دهه شصت و عشقی که بازنده بازی فریبکارانه ی این مرد است و جنازه همچنان به گور نرسیده.............و پله های از جنس خون جوانی و کودکی و معصومی که بالا میرد مردی از جنس ریا!!!!!!!!...........

و من می بینم عمری که رفت و غم که ماند و هرزگی همچنان در سکوت گم شده   و  مظلوم که همچنان ظالم را می نگرد و جانی که ای کاش نبود . تجربه ای که ای کاش نبود و عمری که ای کاش نبود و عشقی که نیست و مردی بی سلاح و بی امید و صبری زهر گونه و بغضی جرح گونه و داغی که بر دین است و جماعتی که بر گرد سگ می چرخند و صبری که خدا دارد و عجزی که من دارم و مرگی  که در طلب است و خشمی که می خورمش و روحی که نیست و جسمی که نخواهد بود و نمی دانم که خدا کجاست و چرا؟؟؟؟؟

و جنازه همچنان میرود و................و ریا کارانه می گویند و  می خوانند وغش میکنند و هرزگی.........و بازنده ای با تقصیر و انتقامی که خدا میگیرد و من در تصور آتش این مرد هستم و می دانم بت پرستی چیست!!!

و جهالت را و او همچنان راه میرود ...آزادانه و..................و می شنوم صدای سیلی که دخترک عاشق می خورد و عشقی که حرام است و هرزگی که حلال و مصلحت اینست  و من هنوز نفهمیدم آن زن چکمه خورده حق چه کسی را خورده بود و نمی دان نخ مو های این دخترک زندگی و جوانی چه کسی را نابود کرده بود که او راه نمی رود و او راه می رود واین عدالت است مبهم در مصلحت و...............................

و جنازه می رود.........................

شاید نزدیک به دو سالی هست از این وبلاگ کوچ کردم و جایی دیگه مینویسم.البته تا حالا نشده بود مثل این دوسال همیشه طنز بنویسم و تجربه خوبی هم بود.ولی خوب اونم سر جای خودش.یک ماه پیش تصمیم گرفتم ایجا رو دوباره راه بندازم و با یه رویکرد جدید بنویسم.البته خودم هم انصافا تو این مدت تغییرات زیادی داشتم.همین شد که اینجا رو آب و جارو زدیم و یه یا علی گفتیم و دوباره راهش می انداختیم.خیلی وقت هست که دارم فکر میکنم با چی شروع کنم.یه مدتی تو فکر نوشتن یه چیزای پیرامون دین و قدرت بودم که  تا نیمه بیشتر جلو نرفت.امشب هم زد به سرم که از دانشگاه بنویسم.اخه هنوز دانشجوییم و هنوز فریادمون از این اوضاع دانشگاهها بلند.ولی تا اومدم بنویسم یادم به یه عکس افتاد که.....

اره می خوام حرف های شعاری خوشکل خوشکل بزنم.البته قبل از اینکه صلاحتم تایید بشه که حق دارم یا نه!!!!

می خوام مثل خیلی ها داد بزنم که چی شد از  یادمون رفتن؟؟؟؟؟؟؟؟

بابا بذار ببینم اینای که مثل من خودشون اولین های بودن که از خون بعضی ها فرش های قرمز درست کردن واسه خودشون چه حالی دارن.

اره می خوام به خودم یادآوری کنم چی شده دارم خیلی راحت و نه از سر وظیفه بلکه از سر سرخوشی بنویسم.می خوام محکم بزنم تو گوش خودم که یادم بیاد این خوشیم با نا خوشی کیا بود؟؟

اره می خوام داد بزنم که چقدر شما مظلوم موندین این وسط بین جنگ رفقا و امثال من!!!!بین فراموشی و ندیدن!!!!

فقط این رو میزنم تا با یاد صدای پرستویی یادم باشد چیزی ننویسم که .......

هنوز هم نمی دانم که چست که دعای من راهی به بالای دستم ندارد و دعای دستان او.........